همیشه وقتی حرف از بی بند وباری و فساد پیش میاد فقط افسوس می خوریم

وقتی شهدا را یاد می کنیم فقط احساس شرمندگی میکنیم . امگار کار یدیگری از دستمون بر نمیاد البته باید هم این طور باشه از کودکی هر وقت درمورد امر به معروف و نهی از منکر پرسیدیم بهمون گفتند شرایط داره آداب داره فلان داره بهمان داره ........

باید احتمال تاثیر بدی باید خطر جونی و آبرویی و .... نداشته باشه و هزار باید و نباید از این قبیل تحویلمون داند . با این باید ها و نبایدها که یاد گرفتیم کمتر موقعی برای امر به معروف و مخصوصا نهی از منکر بدست اومده .

ولی حالا خودم می خواهم واقعیت رو کشف کنم می خواهم خودم شرایط امر به معروف ونهی از منکر که از واجبات دینی ماست یاد بگیرم به همین خاطر از زندگی ائمه شروع میکنم چون اونها الگوهای کاملی هستند برای ما .

خود به خود ذهنم به امام حسین معطوف می شود .

قیام امام حسین با انگیزه  امر به معرمف و نهی از منکر . امامم قیام کرد برای امر به معروف و نهی از منکر و در این راه خوب می دونست با چه خطراتی مواجه می شود می دونست خودش و یارانش کشته می شوند ( همون خطر جانی ) خوب میدونست زینب اسیر می شود خوب میدونست معجر از سر زنان برداشته می شود ( خطر آبرویی) امام حسین آگاهانه در این راه قدم گذاشت ، با 72 نفر مقابل هزاران نفر ایستاد . امر به معروف و نهی از منکرش رو با خونش نوشت و ماندگار کرد .

حال این مورد را با آموخته های سابقم مقایسه میکنم ولی واقعا با هم در تضاد هستند . در اینجاست که چیزی رو خوب متوجه می شود علت به فساد و بی بند و باری جامعه .

فکر کنم با همین یه موضوع که مطرح شد حجت بر ما تمام است .

گر نه درمورد خانم حضرت فاطمه بگم که بعد از پیامبر خود برای بیعت با علی به در خانه مسلمین رفت که این کار بی بی دو عالم امر به معروف و نهی از منکر بود .

اگر بخواهیم از ائمه بشمریم تمام زندگی اونها لحظه به لحظه رو باید یاد کنیم .

ولی اگر بخواهیم حقیقت را پیدا کنیم همین موارد حجت را بر ما تمام میکنم .

حالا به خودم و تصمیمم برای این امر واجب  یعنی امر به معروف و نهی از منکر ولی خودم رو کم توان می بینم  آخه طی 22 سال بهم یاد داند که بی تفاوت از کنار فساد بی بندو باری و ... بگذرم و فقط حق داشتم از تو آب بشوم و غصه بخورم ولی به خاطر ترسی که در دلم انداخته بودند هیچ گاه جرات نکردم میدونید همیشه از این ترسوندنم که ممکنه به احتمال 10 درصد یا کمتر این طرف داد و فریاد راه بندازه پس خطر آبرویی داره و ...... ولی حالا سعی میکنم لبم باز بشود لبی که 22 سال به ندرت برای امر به معروف و مخصوصا نهی از منکر باز شده . کار خیلی مشکلیه وبر ما واجب است

برایم دعا کنید که از عهده این مهم بر آیم

فقط یه سوال رو بگم و عرضم رو کوتاه کنم چه کسی از از این باید و نبایدهای وضع و شایع شده نفع می برد؟؟؟؟؟؟؟؟؟ منتظر جواب شما در بخش نظرات وبلاگ هستم

التماس دعای فرج

مهدوی باشید

و در پناه یزدان پاک

اللهم عجل لولیک الفرج

دوستان واقعا لطف کردند و وقت گذاشتند برای این بحث

 بنده صمیمانه از همه دوستان تشکر میکنم

حال یه سوال دیگه برام پیش اومده انشاالله در این بحث هم همراهیم  کنید

تا اونجایی که نظرات دوستان رو خوندم و در اکثر بحثهایی که در رابطه با امر به معروف و نهی از منکر پیش میاد بیشتر توجه معطوف به نهی از منکر می شود در صورتی که امر به معروف و نهی از منکر هر دو با هم معنا پیدا میکنند و ثمر بخش می شوند برای مثال من به کسی بگم این کا ر رو نکن و این کار تو درست نیست حال به نظر شما لازم نیست بهش بگم بجاش چکار بکنی بهتره؟

 اصلا چرا نهی از منکر رو اینطور بیان نمیکنیم : که ای دوست  یا .... این کار خوب برازنده شماست شما این کار رو بکنید خیلی برای شما خوبه

به طور مثل به دوستان بگیم دوست من چادر خیلی به شما میاد یا حجاب برای شما این محاسن رو داره و این طور امر به معروف کنیم تا طرف دلش نرم بشه و جبهه ای رو که طرف در مقابل حجاب داره شکسته بشود اون وقت از زیانهای بی حجابی و مشکلات دنیوی و اخروی بی حجابی آگاهش کنیم

نظر شما چیه؟؟؟؟؟